Teks
Mens en vrijheid in Indonesië
De organisatie der United Nations heeft plakkaten in omloop gebracht dragend het opschrift ,,One World or None’. Afgezien van de vraag of deze spreuk voor een niet-tijdgenoot begrijpelijk zou zijn, staat wel vast dat men ermee beoost de tijdgenoten te doordringen, niet van de gewenstheid van ,,One World”, doch, zoals het altematief duidelijk moet maken, van de bittere noodzaak ervan. Economische noodzaak, misschien ook strategische of politicke noodzaak.
Noodzaak is intussen nog niet: mogelijkheid. Aangenomen dat de urgentie nog enig nadenken toelaat, dan kan het nut hebben even stil te staan bij het feit dat niet al datgene wat noodzakelijk is ipso facto ook mogelijk is. Hier rijst een vraag. De vraag namelijk, of het zin heeft dat de U.N.O. ons van deze noodzaak tracht te doordringen. Want zin heeft dat alleen als dit noodzakelijke ook mogelijk is. Men kan gemakshalve aannemen dat de U.N.O. uitgegaan is van de vooronderstelling van deze mogelijkheid. Doch in dat geval is het op zijn minst bevreemdend dat nooit pogingen gedaan zijn, al was het maar volledigheidshalve, om de mogelijkheid even aan te tonen. Hoe dan ook, al nadenkend komen wij tot de wens om over de mogelijkheden wat meer te weten. Het kon tenslotte ook zijn dat de U.N.O. aan dit ,,détail’’ voorbijgegaan is zonder het op te merken. Zelfs zou de U.N.O. niet de eerste ondernemer van staatkundige constructies zijn, . die de hals brak over een vergeten détail......
No other version available